Vrijdag was het nocturne in de kringloopwinkel. Alles aan halve prijs. Ik was niet meteen van plan om iets te kopen maar toch vond ik weer van die leuke spulletjes : een set van vier kleine spiegeltjes met een verguld kader, een klein houten kadertje dat van de lokale abdij komt, een sfeerlichtje,…
En dan tussen de rekken vol boeken viel mijn oog op een zo goed als nieuw exemplaar van Rebirthing van Leonard Orr en Sondra Ray.
Prijs? 50 cent.
Voor de persoon die het binnenbracht was het misschien gewoon een oud boek dat plaats innam in een kast. Iets dat niet meer gelezen werd en zonder veel nadenken in een doos belandde voor de kringloop.
Maar voor mij was het iets anders.
Enkele dagen geleden was ik nog op zoek naar een tekst van Sondra Ray die ik meer dan twintig jaar geleden gebruikte bij het doopsel van mijn zoon. Ik wist niet eens meer in welk boek de tekst stond. Het leek één van die herinneringen die langzaam vervagen met de tijd.
En dan ligt daar plots dat boek.
Voor 50 cent.
Pure synchroniciteit. Het universum dat naar me knipoogt!
En dat deed me ook nadenken over de waarde.
Want wat is de waarde van een voorwerp eigenlijk? Is dat de prijs die iemand ervoor betaalt? De waarde die een expert eraan toekent? De prijs die op een tweedehandswebsite verschijnt?
Of is waarde soms veel persoonlijker?
Voor de ene is een oud boek oud papier. Voor de andere is het een herinnering, een stukje geschiedenis of een antwoord op een vraag die al jaren ergens in stilte aanwezig was.
Dat zie ik vaker wanneer ik tussen oude spullen snuister. Een vaas, een schilderij, een versleten stoel of een vergeten boek. Wat voor de ene overbodig geworden is, laat bij iemand anders het hart een sprongetje van plezier maken.
Misschien is dat ook de reden waarom ik zo graag op zoek ga naar karaktervolle spullen. Niet omdat ze per se veel geld waard zijn, maar omdat ze een verhaal meedragen. En omdat ik geloof dat elk voorwerp opnieuw iemand kan vinden die er betekenis aan geeft.
Een object is uiteindelijk waard wat iemand eraan wil geven.
Soms is dat 50 cent.
Soms is dat een herinnering.
En heel af en toe is dat onbetaalbaar.



Boeken van Sondray Ray in mijn collectie : “Rebirthing” (bewust verbonden ademenen en bewust denken voor gezondheid, relaties, succes,…), “Ik verdien liefde” (boordevol affirmaties om jouw perfecte partner aan te trekken), “De ideale geboorte” (over bewuste conceptie, zwangerschap en geboorte)
Nen hoek af
Sommige plaatsen roepen niet enkel de sfeer van weleer op maar voelen ook aan als een echte thuis. Het zijn vaak plekken waarvan mensen zeggen : “Hier mag echt geleefd worden.” Hier geen klinische look of woonkamer uit de boekskes waar je je amper durft te verzetten… Hier stoort het niet of er iets scheef…
Qui vit sans folie n’est pas si sage qu’il croit
“Wie zonder dwaasheid leeft, is niet zo wijs als hij denkt.” La Rochefoucauld Ja, ik beken. Dit is helemaal mijn motto. Mag het allemaal wat lichter zijn? Niet altijd zo serieus? Mogen we nog wat giechelen, schaterlachen of zelfs eens schuddebuiken van plezier? Mogen we ons nog eens kinds voelen? Misschien nog eens een ritje…

Geef een reactie